Onze grote dag, 7 juli 2006, was eindelijk aangebroken......

Om 06.30u ging op de Keunenlaan mijn wekkertje af en voor de mensen die mij kennen, is dat dus behoorlijk vroeg. Maar voor de schoonste dag in mijn leven had ik er dat wel voor over…

Om 07.00u nam ik voor eventjes afscheid van mijn vriendje en daarna ben ik richting Elikom vertrokken. Daar zou mijn nicht Hilde voor mijn make-up zorgen. Daar vertrokken was het spurten geblazen naar de kapper, want om 08.00u moest ik bij de kapper zijn om mijn haartjes op te laten steken. Alles bleef mooi binnen de planning, want rond 09.00u was ik bij mijn mama en papa aangekomen. Daar moest ik me enkel nog in mijn jurk hijsen, met de hulp van mama natuurlijk…

Rond 09.15u arriveerde mijn grote held die zijn bruidje voor het eerst zag. Een bijzonder moment voor ons tweetjes.

Na het overhandigen van het bruidsboeket,  waar mijn lieve tante Rozette trouwens voor heeft gezorgd, zijn we in de auto gestapt richting Budel. Daar hebben we eerst een bezoekje gebracht aan het graf van Robs moeder.  Tante Rozette, mama en ik hadden ook voor Mia een mooi bloemstuk gemaakt.

 Om 10.00u was het dan tijd voor de fotoreportage op de scheepswerf in Bocholt. Samen met Sam, de fotograaf; Anno, de ceremoniemeester; Ome Martien, de chauffeur en Henry, de fotograaf gingen we de werf binnen.

Het begon allemaal erg spannend met een smalle balk waar we overheen moesten lopen met aan de ene kant water… Dan kwam het echte werk, want we moesten van Sam op een boot klimmen die ze aan het herstellen waren. Met wat hulp van Anno, die zijn werk trouwens heel erg goed deed, kwamen we heelhuids terecht op de boot. Maar voor Robke waren de boot scènes niet zo geslaagd, want hij had serieus hoogtevrees…ocharme!!! Maar gelukkig voor hem had zijn bruidje geen hoogtevrees en nam ik maar de gevaarlijke randposities aan. Wat een vrouw al niet allemaal doet voor haar man!!! Allé ja bijna man… Maar gelukkig voor Rob werden er ook foto’s genomen op de grond en die gingen hem beter af. We hebben veel afgelachen en na afloop heb ik de foto’s van Sam al kunnen bekijken en ik kan jullie al verklappen dat ze supermooi zijn geworden. Toch is het nog even wachten op de trouwalbum…

Rond het middaguur zaten onze daggasten in Bocholt op ons te wachten voor een broodje en wat drinken. Voor de catering had onze goede vriend Leon Bex gezorgd en we moeten zeggen: “Bex, het eten was heerlijk en alles zag er mooi verzorgd uit.”

Na het eten was er nog tijd om in de tuin wat foto’s te nemen met ouders, broers, peters en meter.

En dan was het dan eindelijk zover… We vertrokken in Bocholt richting ‘ Kasteeltje Cranendonck’ waar we elkaar het ja-woord zouden geven. Het werd een mooie plechtigheid die door mevrouw Geilenkirchen werd voorgedragen. In haar toespraak betrok ze alle mensen die voor ons erg dierbaar zijn en dat maakte het geheel nog mooier en intiemer. Na een klein uurtje waren we dan man en vrouw…

Tijd voor de koffie en de bruidstaart bij restaurant ‘De Scheuter’ in Leende. Een kopje koffie met heerlijke ijstaart. Dat was smullen geblazen!

Rond 16.00u kwamen de kinderen van mijn klasje ook even langs. Ze hadden met z’n allen een prachtige hoed op hun hoofd en kwamen voor hun juf en meneer Rob staan, want ze hadden natuurlijk iets voorbereid… Dit kon ik al zo’n beetje vermoeden, want op donderdag, in de laatste schoolweken, was mijn klaslokaal strikt verboden terrein voor mij. De kinderen hebben ons allen aangenaam verrast, zo mooi was het letteralfabet wat ze voor ons hadden gemaakt. Daarna kreeg ik nog van elk kind een roosje en van Bas kreeg ik iets heel speciaals. Hij had op doek 2 ringen en een hart geschilderd. Dit heeft nu een mooi plekje gekregen in mijn klasje.. Na zoveel moeite van de kinderen was het mijn beurt om iets terug te doen. Ze kregen een snoepzak en een ijsje. Tijd voor de kinderen om naar huis te gaan, want de kinderreceptie was afgelopen.

Rond half 5 stroomden de eerste mensen binnen op onze receptie. Al snel werd het een heel gezellige bedoening, want op zulke momenten zie je hoeveel familie en kennissen eigenlijk om je geven.

Tijdens de receptie hebben Stijn, Rens , Mieke samen met Marion muziek gemaakt tijdens een konijnendans!

Na al dat kussen, praten, … hadden we honger gekregen. We gingen met het gezelschap aan tafel zitten, in de torenkamer, voor het heerlijke diner. Tussendoor kregen we een aantal voordrachtjes. Zo was er de mooie emotionele speech van ome Martien. Zo ook de voordracht over de witte broodsweken door Maaike, Anouk en Marion. En natuurlijk een verrassingsfilmpje van Frank, de broer van Rob. Het verhaal ging over Rob en Ine hun verleden, maar ook over hoe wij elkaar hebben leren kennen, … . Erg origineel en leuk, want dat bewijzen de foto’s waar Rob en ik niet bij komen van het lachen.

De sfeer en gezelligheid was ook ’s avonds weer fantastisch. Zowel tijdens als ook na het diner. Immers na het diner werd er ook nog spontaan een polonaise ingezet!

Maar ja … zoals aan alles kwam ook aan deze dag weer een eind. Rob en ik vonden het een bijzondere dag. Een dag om nooit meer te vergeten en daarom willen we ook alle mensen bedanken die deze dag samen met ons hebben beleefd.